clear
استان تهران

استان تهران (15)

تهران برای سالها یک شهر مهاجرپذیر بوده است. فارس ها ، آذری ها ، مازنی ها ، کردها ، گیلکی ها و سایر اقوام از سراسر کشور جمعیت تهران را تشکیل می دهند.در گذشته مردم تهران گویش خاص خود را داشتند که به گویش تهرانی معروف است و با گذشت زمان ، کاربرد این گویش کمرنگ شده است. گویش تهرانی یکی از گویشهای زبان فارسی است که لغات متفاوتی ندارد و تفاوت آن در دستور زبان است.


جغرافیا
استان تهران با مساحت حدود 18814 کیلومتر مربع از شمال با استان مازندران ، از جنوب با استان قم ، از جنوب غربی با استان مرکزی ، از غرب با استان البرز و از شرق با استان سمنان همسایه است. این استان متشکل از شهرهای تهران ، شهریار ، اسلامشهر ، ری ، پاکدشت ، دماوند ، شمیران ، ورامین و فیروزکوه است.
جاذبه های گردشگری
کاخ گلستان، کاخ سعدآباد، کاخ نیاوران، عمارت مسعودیه، موزه‌ی آبگینه، موزه ایران باستان، عمارت باغ فردوس، حرم امام‌‌زاده صالح ، تنگه واشی، پل طبیعت، بافت قدیمی شهر،خانه های تاریخی متعدد، برج میلاد، پارک ها و بوستان های زیبا، مراکز خرید لوکس و ... از جمله جاذبه های گردشگری این استان هستند.تهران علاوه بر جاذبه های طبیعی و تاریخی خود ، با غذاهای خود توانسته مورد توجه بسیاری از گردشگران قرار گیرد از مهمترین غذاهای استان تهران می توان به اشکنه اسفناج، دمی بلغور جو، دمپختک، آش شله قلم و سر گنجشکی اشاره داشت.
صنایع دستی
از صنایع دستی تهران می توان به ورنی‌بافی، رودوزی، جاجیم بافی و ... اشاره کرد. ورنی بافی هنری است که ترکیبی از قالی بافی و گلیم بافی است و به عنوان فرش مورد استفاده قرار می گیرد. گلدوزی هنری است که در آن با استفاده از سوزن مهره ، پارچه زدن انجام می شود که البته امروزه به ندرت دیده می شود. جاجیم بافی یکی از هنرهایی است که عشایر در فیروزکوه انجام میدادند و جاجیم مرغوب را از پشم گوسفند درست می کردند. هنر چاپ روی پارچه را چاپ باتیک می نامند که از الگوها و رنگ های طبیعی مانند زردچوبه ، روناک و انار روی پارچه استفاده می کرد که زمانی در تهران رایج بود.
آداب و رسوم
جشن ها بخشی مهم از آداب و رسوم و فرهنگ هر مردمی است. در گذشته مردم تهران در روزهای مختلف به جشن و شادی می پرداختند. چهارشنبه سوری ، شب علفه ، سیزده به در، پنجک و ... از جمله جشن هایی است که در این استان برگزار می شود. نقالی خانی رواج داشت که فردی با صدای دلنشین و با عصای مخصوصش و چارپایه‌ای که از آن برای نقش‌آفرینی استفاده می‌کرد و در قهوه‌خانه‌ها به سرگرم کردن مردم می‌پرداخت. یکی از ویژگی‌های نقالی، توصیفات مو به مو و دقیق از شرح حادثه و اتفاقات داستان است.

 

صفحه1 از2