سفرنامه تور لاله های واژگون خوانسار مورخ 1397/2/7

سفرنامه تور لاله های خوانسار
مورخ 1397/2/7
راهنما: فرشید حسینی


در تاریخ این مرز پر گهر کم نبودند مردان و زنان پاک نهاد و پاک سرشتی که مظلومانه جان فدا کردند برای آزادی،میهن،انسانیت مظلومیتهای که اندوهشان تا دنیا دنیاست برایمان به یادگار مانده و میماند ... .
چو سرو سیاوش نگونسار دید سرا پرده دشت خونسار دید
بیفکند سر را ز اندوه نگون بشد زان پس لاله واژگون
پس بر آن شدیم تا بار سفر ببندیم و ببینیم و بشنویم قصه این لاله نگون سار را .ساعت ۴ صبح روز جمعه جمعمان جمع شد و سوار بر مرکب کاپیتان قنبری راهی خوانسار شدیم . فرصت خوبی بود برای چرت صبحگاهی تا مجموعه همای سعادت، تا با لذت بیشتری از صبحانه مفصلی که برایمان تدارک دیده بودند لذت ببریم .بعد از صرف صبحانه فرصتی بود برای آشنایی بیشتر و دوستی های جدید که از بهترین های سفر است گل گفتیم و گل شنیدیم و گذر کردیم از پارک ملی موته و لذت بردیم از جمعمان که گرم و صمیمی شده بود .
تا این که چشممان به جمال خوانسار و گلستان کوه روشن شد.به لطف بارش رحمت الهی که چندی از آن محروم بودیم کوه ها و دشت ها جانی گرفته بودند و البته که ما هم در آن سهیم شدیم.
حالا نوبت دیدن یکی از ۱۷۲۶ گونه گیاهی است که بودنشان رو لطف ایزد شامل حال مردم این سرزمین کرده است
لاله واژگون سوگوار مظلومیت سیاوش دیدیم و لذت بردیم و به یادگار آوردیم عکسهای این لاله زیبا را و جز رد پا چیزی از خود باقی نزاشتیم.
(هر چند کم نبودند لاله های که مورد بی مهری قرار گرفته بودند و سر بر خاک سائیده بودند)









در مسیر برگشت خوردیم و خریدیم از گردو و عسل خوانسار که شهره عام و خواص است و به رسالتمان در جهت کمک به جوامع محلی عمل نمودیم.
از گردو و عسل خوانسار خوردیم اما نه به انقدر صدای شکم های گرسنه رو بی صدا کند.
پس راهی گلپایگان شدیم و صد البته کباب معروفش و رستورانی به نام بهشت مادر(که انصافا زیبا بود) .
بعد از صرف نهار و لختی استراحت و نوشیدن چای جانی دوباره گرفتیم راهی یکی از ۹۹۹ کاروانسراهای ساخته شده در دوران صفوی شدیم تا بیشتر آشنا شویم با گذشته این مرز و بوم. وقتی چشممان به این بنای خشت گلی سرخ رنگ افتاد بی اختیار به یاد یکی از نامهای قدیمی این شهر ۶۰۰۰ ساله افتادیم.
وردپادگان:سرزمین گل های سرخ
حال هوای دلمان خوب شد از آرامش این ارگ زیبا .









همراه با همسفران با خاطره ای خوش سوار بر مرکب کاپیتان قنبری عزم بازگشت کردیم. و در راه بازگشت همسفرانی که حالا حسابی یک دل و یک دست شده بودند ... چه کرددددند ... .
شادی داخل اتوبوس که دیگه پای ثابت سفرها شده و مسابقه دابسمش و صدای بی نظیر یکی از همسفرها و شور هیجان محمد زمان فر که حسابی در این سفر همراه و همدل من بود .عقربه های ساعت عدد یازده را نشان می داد که به شهر و دیارمان رسیدیم . با کوله باری پر تر از گذشته از تجربه سفر و دوستان خوب و باز هم یادمان نمی رود که سفر پایان ندارد و با سفر مرزها بی معناست ... .