سفرنامه صعود به قله قلعه ارژنگ مورخ 97/08/18

سفرنامه صعود به قله قلعه ارژنگ
مورخ 97/08/18
راهنما: مریم فرزام



قله‌های زیگزاگی وسط سال‌های بچگی، پشت سر نقاشی‌های‌مان می‌ایستادند؛ یک طور مرتب و دست در دست هم، برای آنکه ته دنیای نقاشی به یک جای محکم وصل باشد. کله‌های‌شان وقت و بی وقت عین کله قند سفید می‌شد. خیلی‌های‌مان از این پایین، سفیدک زدن کوه‌ها را می‌دیدیم و قند توی دل‌مان آب می‌شد. اما ما به این دلخوشی های کوچک دل خوش نمی کنیم .
سحرگاه جمعه هجدهم آبان ماه است و هوا بارانی . به شوق صعودی دیگر برای ساختن روزی پر از خاطره و اندوختن تجربه های جدید خانه را با همه امنیتش ترک گفته و به سمت میعادگاه همیشگی مان می رویم. دوستان یکی پس از دیگری می رسند، در حالیکه بعضی با توجه به هوای بارانی منتظر کنسلی برنامه بوده اند. اما هر لحظه کوهستان زیبایی خود را دارد و تجربه های منحصر بفردش.
با رسیدن آخرین همنورد و تاخیر ده دقیقه ایش ، که فراموش می کند شیرینی آن را به سایر همنوردان بدهد، دل به جاده می سپاریم و رهسپار طالقان می شویم .
نزدیکی گردنه باران کم کم تبدیل به برف می شود . اولین برف پاییزی . برف نو که نوید صعودی زمستانی را می دهد.







به روستا که می رسیم زمین سپید پوش خوش آمد گویمان می شود .
پس از آماده شدن همنوردان مسیر پاکوب را به سمت یال قله طی می کنیم . باز هم پانچو های رنگارنگ در دل سفید طبیعت کوهستان .
هنوز مسافت زیادی نرفته ایم که متاسفانه یکی از همنوردان که لباس و کفش مناسبی ندارد مجبور به بازگشت می شود.
هوا سرد است و بارش برف ادامه دارد ، صبحانه را در دره و فرورفتگی صخره ای نوش جان می کنیم و پس از آن مراسم آشنای معارفه، همنوردان از خودشان می گویند و احساسشان به صعود در روز برفی .







می‌گویند در بین کوهنوردان نمی‌شود شخصی را پیدا کرد که برای یک بار با خودش این جمله را زمزمه نکرده باشد: « این آخرین باری است که قدم به کوه می‌گذارم...» اما این عهدها که در شرایط ویژه و بحرانی بسته می‌شوند در مقابل آوای فراخواندن کوه‌ها دوام چندانی نمی‌یابند . همه مان می دانیم دوستانی که این جمله را می گویند ، عهدشان را تا دو روز دیگر شکسته اند و به دنبال صعودی دیگرند.
به حرکت ادامه می دهیم...







برف به آرامی می بارد و زیر پای همسفران خرچ و خروچ صدا می دهد .
کوه‌ها قلمرو‌شان را به رُخمان می کشند. و آن بالا ها خبرهاییست بیشتر از سکوت کوه . شاید حس نبرد با خود و مبارزه با درون در کوه های پوشیده از برف ، شاید هم به رخ کشیدن اراده ، اراده ای که سستی ها و محدودیت ها در مقابل آن زانو می زند . اما در نهایت درک می کنیم بسیار کوچکتر از آنیم که می اندیشیم و کوه غرورمان را به زیبایی تمام می گیرد .







سکوت کوهستان با جیغ های از فرط شادی نسترن و خانم کرمی شکسته می شود. منظره اطراف رویاییست، دورنمای دریاچه و فضای مه آلود کوهستان. دورترها زمانی که ابرها کنار می روند شاه البرز خودنمایی می کند و به قول نسترن بهشت مگر چیزی غیر ازینست؟
به سمت قله مسیر را ادامه می دهیم و در نهایت کمی از ظهر گذشته که بالای قله می رسیم.



از قلعه حدودا نهصد ساله ارژنگ، در ارتفاع ۲۸۶۶ متری، آثار و بقایای زیادی دیده نمی شود . تنها چند دیوار از سنگ و ساروج .
پس از کمی استراحت و گرفتن عکس های یادگاری عزم بازگشت می کنیم. مسیر برگشت متفاوت و کوتاه تر است. در ابتدا کمی سنگی است ولی با کمک به هم سختی ها را پشت سر می گذاریم که پایه و اساس کوهنوردی های گروهی همین همدلی ها و کمک هاست.
نزدیکی دره بارش ها قطع می شود ، از فرصت استفاده کرده و توقف کوتاهی برای صرف ناهار داریم . استامبولی عالی اقا محسن و کوکوی خوشمزه مهسا که در کنار همه مریم خانووووومممم گفتن هایش خاطره می شود.



پس از ناهار به سمت دره می رویم و باز هم پاکوب صبح که اینبار کاملا گلی شده و کفش هایمان چندبرابر وزنشان شده و بالاخره با همه خاطرات برفی و گلی با غروب آفتاب به ده می رسیم و این بار آقای صمدی با بی صبری منتظرمان است. حق هم دارد دلش شور ترافیک انتهای تعطیلی سه روزه را می زند، اما خدا را شکر خیلی هم دیر نمی رسیم .
باز هم میدان سپاه و میعادگاه همیشگی ...
با مرور صعود شیرین و دامنه برفی و گل آلود طعم خاطرات را مزه مزه می کنیم آن هم با همنوردانی از جنس همین دلنوشته